Super - lærar

Av og til undrar eg meg over om lærerar eigentleg skjønar kor stor betyding dei har i livet til barn og ungdom. Jo da, dei skjønar nok at dei er viktige, men skjønar dei kor utruleg viktige dei er? At dei faktisk kan påverke verdiar og haldningar, få born til å utvikle seg til gode samfunnsborgerar, påverke yrkesval,- eller dei kan motsett; medverke til at born mistar håp, glød og engasjement, at born ikkje trives eller kjenner på meistring.

Eg har hatt fleire fantastisk dyktige lærarar på vegen min, eg vart sett og høyrt, eg fekk passe med utfordringar, og eg opplevde meistring. Takk til kvar og ein av dykk! De har inspirert meg frå barneskulen til vidaregåande skule, og no på Universitetet. Samfunnsfag, kunst, sosiologi og engelsk, - eg har gleda meg til neste kapittel frå eg gjekk i fyrste klasse. Lærarane eg har hatt, og far min, som òg er lærar, har inspirert meg til nettopp å byrje på ei lærarutdanning.

Diverre er det ikkje alle som kan fortelje om inspirerande lærarar og gode klassemiljø. Ein ting er å ikkje like skulen. Kanskje synst nokon det vert for mykje teori, fag dei ikkje bryr seg om, eller lekser som følast unødvendige. Ein annan ting er å grue seg til skulen, fordi ein vert mobba, fordi ein ikkje forstår faga, eller fordi skulen verkar uviktig i forhold til andre hendingar og situasjonar i livet. Slike hinder for læring må takast alvorleg. Klart bryr du deg lite om algebra dersom du har nyskilde foreldre. Verb vert uviktig når du ikkje har vener, eller du veit at mobberane kjem etter deg i friminuttet. Engelsk vert ekstra vanskeleg når du ikkje torer å spørje om det same for fjerde gong, fordi du veit at dei andre elevane, eller til og med læraren, ler og ser dumt på deg.

Dersom ein lærar vel å oversjå problem som desse, eller er ein del av problemet sjølv, kan det få store konsekvensar for eleven. Det kan gjere det vanskelig å fullføre skulegangen, føre til dårleg sjølvkjensle og forsterke både psykiske og fysiske plager. Uansett om lærar og elev ikkje kjem så godt overeins, om eleven slit med konsentrasjon, eller om eleven konsekvent lagar bråk, så er det læraren si oppgåve å handtere dette. Det er alltid ein grunn til at det er slik. Det er heilt uakseptabelt å behandle elevar dårlig uansett kva grunn ein lærar måtte ha, og det er heller absolutt ikkje greit å oversjå noko som ein som lærar er pliktig å ta tak i.

Dei fleste lærarar gjer så godt dei kan, og nokon enno litt til. Det er mange dyktige lærarar der ute, men mellom dei finst det òg dessverre nokre rotne egg. Nokon burde rett og slett ta hatten sin og gå. Å jobbe med menneske er krevjande, og ikkje for alle.

Det er viktig at lærarar får anerkjenning for den gode innsatsen dei gjer, men det er òg viktig at elevar, foreldre eller andre lærarar torer å seie i frå når dei meiner at noko kan eller bør gjerast annleis. Det kan redde mange, både gjennom skulegangen og vidare i vaksenlivet.

Eg gler meg til eg er ferdigutdanna lærar, samtidig er eg spent på korleis eg kjem til å takle alt det som kjem på sida av sjølve faget, men som òg høyrer med til jobben. Det er langt fram i tid, og eg skal gjennom fleire år med pedagogikk, praksis og fag før eg er der.

Til så lenge; takk til alle dyktige og inspirerande lærarar der ute! De gjer ein supermanns-jobb 

Publisert i Valdresmagasinet 10.02.17